twitter
No public Twitter messages.
rss

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites
25 cze

W czasach Jezusa, Świątynia w Jeruzalem, to serce i duma każdego Izraelczyka, to miejsce przebywania chwały Shekinah   JAHWE, tego, który powiedział o sobie: Jestem, który Jestem.

Również dlatego, że Herod Wielki rozpoczynając jej odbudowę   w20 r. p. n. e., chciał uczynić to z nieznanym dotąd przepychem. największym dorobkiem swojego życia. W rzeczywistości była to gruntowna przebudowa świątyni Zorobabela, który w 515 r. wzniósł na nowo świątynię Salomonową zburzoną w 587 r. p. n. e. przez Nabuhodonozora.

Teren dotychczasowej świątyni został poszerzony o dodatkową przestrzeń, a wcześniejsze budowle wzniesione przez Babilończyków na Górze Moria – miejscu pierwotnej Świątyni  Salomona, zostały zrównane z ziemią.Teren został wyrównany i postawiono potężne fundamenty, w samym budynku najbardziej zwracała na siebie uwagę marmurowe białe kolumny, oraz bogate złocenia na szczycie, widoczne już z dużej odległości od Jerozolimy.

W czasach Jezusa jej budowa nie została ukończona, a prace trwały jeszcze po śmierci Heroda. Całość jednak robiła ogromne wrażenie,  nie dziwi więc zachwyt Piotra: ” Gdy Jezus szedł po wyjściu ze świątyni, podeszli do Niego uczniowie, aby Mu pokazać budowle świątyni. Lecz On rzekł do nich: Widzicie to wszystko? Zaprawdę, powiadam wam, nie zostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był zwalony” Mt 42, 1-2.

Rzeczywiście , świątynia legła w gruzach zaledwie kilkadziesiąt lat później, w 70 r. n. e, po upadku powstania żydowskiego.

Fasada Świątyni , wielkości 100 łokci na 100 łokci (około  50 m x 50 m), czyli równowartość 18 piętrowego budynku.

Poprzedzały ją cztery białe kolumny marmurowe, w stylu korynckim, skąd prowadziło wejście do poprzecznie wydłużonego przedsionka (elam), prowadzącego ze schodów wejściowych do kolejnych wrót ozdobionych zachwycającymi ornamentami winnymi wykonanymi ze złota.

Tu zaczyna się miejsce święte do którego wstęp mieli tylko Kapłani,(hekal) oraz  stąd jest przejście, do odgrodzonego gigantyczną zasłoną, Świętego Świętych (debir).

Wnętrze świątyni (hekal), znajdował się tu ołtarz kadzielny , stół chlebów pokładnych  oraz  świecznik menora.

Stad przechodziło się  poprzez ogromną zasłonę do Świętego Świętych, gdzie jeden Arcykapłan wchodził tylko raz w roku,  w którym znajdujemy Arkę Przymierza (skrzynię z drążkami koniecznymi do noszenia), oraz znajdującymi się na niej dwoma cherubami.

Arka Przymierza


Dwa wysokie na 10 łokci( 5 m) cheruby, rozpościerały swoje skrzydła o długości 10 łokci (około  5m.).

Sam budynek świątyni otoczony był murem, z siecią pomieszczeń o przeznaczeniu świątynnym oraz bram prowadzących na zewnętrzny dziedziniec.

Najbardziej zewnętrzny w stosunku do właściwej świątyni obszar to dziedziniec pogan a także miejsce sprzedawców wymieniających pieniądze i sprzedających zwierzęta ofiarne.

Następnie, wewnątrz murów otaczających świątynię był rozległy DZIEDZINIEC KOBIET, prowadzący przez bramę Nicanora do małego DZIEDZIŃCA IZRAELITÓW, sąsiadującego z DZIEDZIŃCEM KAPŁANÓW oraz już bezpośrednio DZIEDZIŃCEM ŚWIĄTYNI.

Na DZIEDZIŃCU ŚWIĄTYNI znajdował się OŁTARZ CAŁOPALEŃ – wysoki na 12 łokci kwadratowy podest o boku 12 łokci, z trójstopniowymi schodami prowadzącymi na szczyt.

Tu były spalane ofiary, ze zwierząt,  zabijane wcześniej u stóp podestu z lewej strony, których resztki w specjalnych złotych i srebrnych naczyniach Kapłani ofiarowywali na ołtarzu wewnętrznym we Świątyni.

 

źr. C. Schedl, Historia Starego Testamnetu. t. III, Tuchów 1996, s. 286-311.

Przewodnik Pascala. Ziemia Święta.

M. Feinburgh-Vamosch, Life at The time of Jesus, s. 23-35.

Leen & Kathleen Ritmeyer, The Ritual of The Temple in the time of Jesus, Carta 2002.

D. M. Mc Farlan, Dictionary of The Bible, 2002 Scotland.

 

 

 


 

Dodaj do:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • email
  • Gadu-Gadu Live
  • PDF
  • RSS
  • Twitter
  • Ulubione
  • Wykop
  • Śledzik

Skomentuj: